Vanaf jongs af aan heb ik interesse in fotografie. Deze passie heb ik van mijn vader die altijd met veel plezier fotografeerde. Als hij tijd had (hij was vaak druk met zijn bedrijf) maakte hij graag foto’s van ons gezin. In zijn jonge jaren ontwikkelde hij zelfs zijn eigen foto’s! Zelf heb ik nooit een doka gehad, wel ben ik begonnen met fotograferen in het analoge tijdperk. Op de middelbare school had een vriendinnetje van mij een spiegelreflexcamera en die maakte super mooie foto’s, ze inspireerde mij enorm qua fotografie. In die tijd had ik een simpele camera, na een aantal jaren kocht ik een analoge canon spiegelreflex camera en na verloop van tijd ben ik overgestapt naar de digitale fotografie. Tegenwoordig fotografeer ik met een Fuji camera en bewerk ik mijn foto’s met verschillende bewerkingsprogramma’s. Mijn werk bestaat uit verschillende genres, mezelf echt specialiseren in een bepaald type fotografie heb ik tot nu toe niet gedaan. Dat heeft te maken met het plezier dat ik uit de fotografie haal. Ik heb een fulltime baan in het onderwijs en fotografeer met veel liefde en plezier op mijn werk. Kinderen zijn een spontaan onderwerp, hun interesses, humor, focus, interactie, open blik en hun eerlijkheid spreken mij aan. Daarnaast kom ik veel mensen met karakteristieke hoofden tegen op de oldtimerclub waar ik lid van ben. Ik probeer mensen zo natuurlijk mogelijk te fotograferen in hun eigen omgeving, zonder al te veel te registreren. Dat betekent dat het licht niet altijd ideaal is of dat er soms meer op de achtergrond staat dan me lief is. Kortom menselijkheid en emotie zijn in mijn fotografie belangrijk. Eigenlijk zie ik mezelf als een verzamelaar van momenten, de interacties tussen mensen, emoties in gezichtsuitdrukkingen, kleuren, vormen, sfeer, en schoonheid. Dit alles probeer ik vast te leggen in de strijd tegen de eindigheid.